شعر

بعضي وقتها كه در آينه جا مي مانم

شعر

 من در شناسنامه ام گم شده ام

داستان كوتاه

اين داستان ادامه دارد

جنون نشانه ها در موزه يهود

 

س سیناتوس اندیشید:

« اما من شاید اینجا تصویرها را بد تفسیر می کنم. به این عصر، خصوصیات عکسی را که از آن گرفته شده، نسبت می دهم. وفور سایه ها، سیلابهای نور، برق شانه اي آفتاب سوخته، انعکاس نادر، گذارهای سیال از عنصری به عنصر دیگر. شاید تمامی اینها فقط به عکسهای فوری مربوط می شود، به نوعی خاصی از پرتو نگاری، به شکل خاصی از آن هنر مربوط می شود، و دنیا هرگز واقعا چنین مواج ، چنین خیس و چنین چالاک نبوده است. درست همانطور که امروز دوربینهای ساده مان به شیوه خاص خود دنیای مارا که عجولانه سر هم بندی و رنگ آمیزی شده است ثبت می کنند. .... من سوء تعبیر می کنم ... با نسبت دادن به عصر .... این وفور .... سیلابها .... گذارهای سیال .... و دنیا هرگز واقعا .... درست مثل ... نبوده است، اما این نشخوارها چگونه می تواند راه بر دلهره ام ببندد؟» (ناباکف، ولادیمیر،دعوت به مراسم گردن زني )

نگاهي به نشانه شناسي در معماري

« هر نامی که به چیزی دادی آن نام درست است، و اگر آن نام را رها کردی و نام دیگری به همان چیز دادی ، نام اخیر به هیچوجه نامناسب نیست. درست همانگونه که نام غلام خویش را تغییر می دهی.» 

امروزه هنرمند راستين كسي است كه سر خود را با كشتن ساسها گرم مي كند. ( از يك شاعر آمريكاي لاتين)

ما را با دردهايمان فاصله داده اند.و اين تنها فرق ما با مسيح و حلاج است. انان با رنجهايشان يكي شدند و ما از دور به دردهايمان مي خنديم.

شعر

خاطره مي شديم شايد